رونق تولید ملی | پنج‌شنبه، ۵ اردیبهشت ۱۳۹۸

فضیلت روزه روز اول و آداب ماه محرم - نمایش محتوایی محرم

 

 

فضیلت روزه روز اول و آداب ماه محرم


وَ مِنَ الْمَنْقُولِ مِنْ أَمَالِي مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ بَابَوَيْهِ رِضْوَانُ اللَّهِ جَلَّ جَلَالُهُ عَلَيْهِ مَا رَوَيْنَاهُ أَيْضاً بِإِسْنَادِهِ إِلَى الرَّيَّانِ بْنِ شَبِيبٍ قَالَ‏

نيز «محمد بن على بن بابويه» -رضوان اللّه جلّ جلاله عليه-در كتاب «امالى» به نقل از «ريان بن شبيب» آورده است:

دَخَلْتُ عَلَى الرِّضَا ع فِي أَوَّلِ يَوْمٍ مِنَ الْمُحَرَّمِ فَقَالَ لِي يَا ابْنَ شَبِيبٍ أَ صَائِمٌ أَنْتَ فَقُلْتُ لَا فَقَالَ إِنَّ هَذَا الْيَوْمَ هُوَ الَّذِي دَعَا فِيهِ زَكَرِيَّا ع رَبَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَالَ‏ رَبِّ هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً (إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعاءِ[1] ) فَاسْتَجَابَ اللَّهُ لَهُ وَ أَمَرَ مَلَائِكَتَهُ فَنَادَتْ زَكَرِيَّا (وَ هُوَ قَائِمٌ يُصَلِّي فِي الْمِحْرَابِ إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكَ بِيَحْيَى مُصَدِّقاً[2]) فَمَنْ صَامَ هَذَا الْيَوْمَ ثُمَّ دَعَا اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ اسْتَجَابَ لَهُ كَمَا اسْتَجَابَ لِزَكَرِيَّا ع ثُمَّ قَالَ يَا ابْنَ شَبِيبٍ إِنَّ الْمُحَرَّمَ هُوَ الشَّهْرُ الَّذِي كَانَ أَهْلُ الْجَاهِلِيَّةِ فِيمَا مَضَى يُحَرِّمُونَ فِيهِ الظُّلْمَ وَ الْقِتَالَ لِحُرْمَتِهِ فَمَا عَرَفَتْ هَذِهِ الْأُمَّةُ حُرْمَةَ شَهْرِهَا وَ لَا حُرْمَةَ نَبِيِّهَا ص لَقَدْ قَتَلُوا فِي هَذَا الشَّهْرِ ذُرِّيَّتَهُ وَ سَبَوْا نِسَاءَهُ وَ انْتَهَبُوا ثَقَلَهُ فَلَا غَفَرَ اللَّهُ ذَلِكَ لَهُمْ أَبَداً يَا ابْنَ شَبِيبٍ إِنْ كُنْتَ بَاكِياً فَابْكِ لِلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ع فَإِنَّهُ ذُبِحَ كَمَا يُذْبَحُ الْكَبْشُ وَ قُتِلَ مَعَهُ مِنْ أَهْلِ بَيْتِهِ ثَمَانِيَةَ عَشَرَ رَجُلًا مَا لَهُمْ فِي الْأَرْضِ مشبهون [شَبِيهُونَ‏] وَ لَقَدْ بَكَتِ السَّمَاوَاتُ وَ الْأَرَضُونَ لِقَتْلِهِ وَ لَقَدْ نَزَلَ إِلَى الْأَرْضِ مِنَ الْمَلَائِكَةِ أَرْبَعَةُ آلَافٍ لِيَنْصُرُوهُ فَوَجَدُوهُ قَدْ قُتِلَ فَهُمْ عِنْدَ قَبْرِهِ شُعْثٌ غُبْرٌ إِلَى أَنْ يَقُومَ الْقَائِمُ فَيَكُونُونَ مِنْ أَنْصَارِهِ وَ شِعَارُهُمْ يَا آل ثارات [لَثَارَاتِ‏] الْحُسَيْنِ يَا ابْنَ شَبِيبٍ لَقَدْ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ ع أَنَّهُ لَمَّا قُتِلَ جَدِّيَ الْحُسَيْنُ ع أَمْطَرَتِ السَّمَاءُ دَماً وَ تُرَاباً أَحْمَرَ يَا ابْنَ شَبِيبٍ إِنْ بَكَيْتَ عَلَى الْحُسَيْنِ ع حَتَّى يَصِيرَ دُمُوعُكَ عَلَى خَدَّيْكَ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ كُلَّ ذَنْبٍ أَذْنَبْتَهُ صَغِيراً كَانَ أَوْ كَبِيراً قَلِيلًا كَانَ أَوْ كَثِيراً يَا ابْنَ شَبِيبٍ إِنْ سَرَّكَ أَنْ تَلْقَى اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَا ذَنْبَ عَلَيْكَ فَزُرِ الْحُسَيْنَ ع يَا ابْنَ شَبِيبٍ إِنْ سَرَّكَ أَنْ تَسْكُنَ الْغُرَفَ الْمَبْنِيَّةَ فِي الْجَنَّةِ مَعَ النَّبِيِّ وَ آلِهِ ص فَالْعَنْ قَتَلَةَ الْحُسَيْنِ ع يَا ابْنَ شَبِيبٍ إِنْ سَرَّكَ أَنْ يَكُونَ لَكَ مِنَ الثَّوَابِ مِثْلَ مَا لِمَنِ اسْتُشْهِدَ مَعَ الْحُسَيْنِ فَقُلْ مَتَى ذَكَرْتَهُ‏ (يا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِيماً[3]) يَا ابْنَ شَبِيبٍ إِنْ سَرَّكَ أَنْ تَكُونَ مَعَنَا فِي الدَّرَجَاتِ الْعُلَى مِنَ الْجِنَانِ فَاحْزَنْ لِحُزْنِنَا وَ افْرَحْ لِفَرَحِنَا عَلَيْكَ بِوَلَايَتِنَا فَلَوْ أَنَّ رَجُلًا تَوَلَّى حَجَراً لَحَشَرَهُ اللَّهُ مَعَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ

«در روز اول ماه محرم به خدمت امام رضا-عليه السّلام-رسيدم. آن حضرت به من فرمود: اى پسر شبيب، آيا روزه دارى؟ عرض كردم: خير. فرمود: اين روز، همان روزى است كه حضرت زكريا در آن به درگاه پروردگارش-عزّ و جلّ-دعا نمود و عرض كرد: «پروردگارا، از جانب خود فرزندانى پاك به من ارزانى دار، به راستى كه تو شنونده‌ى دعا هستى.» و خداوند دعاى او را مستجاب كرد و به فرشتگان دستور داد-در حالى كه حضرت زكريا در محراب عبادت به نماز ايستاده بود-او را ندا كردند و گفتند: «خداوند مژده‌ى يحيى را به تو مى‌دهد كه او تو را تصديق خواهد كرد.» بنابراين، هركس اين روز را روزه بدارد و به درگاه خداوند-عزّ و جلّ-دعا كند، خداوند همان گونه كه دعاى حضرت زكريا-عليه السّلام-را مستجاب كرد، دعاى او را به مرحله‌ى اجابت مى‌رساند. سپس فرمود: اى پسر شبيب، محرم ماهى است كه اهل جاهليت در گذشته براى احترام آن ظلم و ستم و جنگ و كشتار را حرام مى‌شمردند؛ ولى اين امت، حرمت اين ماه و نيز حرمت پيامبرش-صلوات اللّه عليه و آله-را رعايت نكردند و فرزندان او را در اين ماه كشتند و زنان او را به اسيرى گرفتند و اموال او را به تاراج بردند. خداوند آنان را نيامرزد! اى پسر شبيب، اگر خواستى گريه كنى، بر حسين بن على بن ابى طالب-عليهم السّلام- گريه كن، كه همانند سر بريدن گوسفند او را سر بريدند و  ١٨  مرد از خاندان او، همراه او كشته شدند كه هيچ‌كس در زمين با آن‌ها برابرى نمى‌كرد و همه‌ى آسمان‌ها و زمين‌ها براى شهادت او گريستند و  ۴٠٠٠  فرشته از آسمان به زمين فرود آمدند تا او را يارى كنند، ولى بعد از شهادت او به زمين رسيدند. از اين‌رو، تا روز قيام حضرت قائم -عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف-ژوليده و غبارآلود در كنار قبر او اقامت دارند و هنگام قيام آن حضرت، از ياوران او خواهند بود و شعار آنان اين است: «يا لثارات الحسين»[4]؛ (بشتابيد به سوى انتقام خون امام حسين-عليه السّلام-و ياران او.) اى پسر شبيب، پدرم به نقل از پدرش و او به نقل از جدّش-عليهم السّلام-براى من بازگو نمود كه وقتى جدّم امام حسين-عليه السّلام-به شهادت رسيد، از آسمان خون و خاك سرخ باريد. اى پسر شبيب، اگر بر امام حسين گريه كنى و اشك بر گونه و چهره‌ات جارى گردد، خداوند همه‌ى گناهانى را كه از تو سرزده است-خواه كوچك باشد و يا بزرگ؛ اندك باشد و يا بسيار-مى‌آمرزد. اى پسر شبيب، اگر دوست دارى وقتى كه با خداوند-عزّ و جلّ-ملاقات مى‌كنى گناهى نداشته باشى، به زيارت امام حسين-عليه السّلام-برو. اى پسر شبيب، اگر دوست دارى همراه با پيامبر اكرم و خاندان او-صلوات اللّه عليهم-در طبقات بالاى بهشتى سكنى گزينى، قاتلان امام حسين-عليه السّلام-را لعنت كن. اى پسر شبيب، اگر دوست دارى ثواب كسانى را داشته باشى كه در ركاب امام حسين-عليه السّلام-به شهادت رسيدند، هرگاه او را به ياد آوردى، بگو: «اى كاش در كنار آن‌ها بودم و به رستگارى بزرگ نايل مى‌گرديدم!» اى پسر شبيب، اگر دوست دارى در درجات بلند بهشتى همراه ما باشى، براى اندوه ما اندوهگين و براى شادى ما شاد باش و بر تو باد به ولايت ما؛ زيرا هركس هر چيز، حتى سنگى را دوست داشته باشد، قطعا خداوند او را در روز قيامت با آن محشور خواهد كرد.»[5]