ملیله سازی

یکی از برجسته ترین صنایع فلزی ایران است که به دلیل ظرافت هایی که در آن به کار میرود تلفیق بلیغی از هنر و حوصله محسوب میشود. ساختن ظرف یا شیی با رشته های نازک فلز به « ملیله سازی » معروف است. روش کار چنین است که ابتدا مفتول فلزی را از وسیله ای به نام حدیده عبور می دهند تا به رشته های نازک ( به ضخامت حدود 1 تا 2 میلی متر ) تبدیل شود. وقتی رشته ها آماده شد ، بعضی از آنها را به صورت دو تا سه تایی به هم می بافند تا به صورت زنجیر در آید ، یا از درون غلتک هایی عبور می دهند تا حالت زیگزاکی پیدا کند . سپس یک رشته ی ضخیم را به دور یک قالب از جنس چدن یا فلز به شکل شی مورد نظر قرار می دهند تا محیط آن ساخته شود ، آن گاه صفحه ای آهنی را گرم کرده ، مقداری موم به ضخامت یک میلی متر روی آن می مالند تا رشته ها را کنار یکدیگر نگه دارد، پس از آن محیط کار را که قبلا آماده شده ، روی موم گذاشته ، سپس با فشار درون موم قرار می دهند و قطعه های کوچکی را که به شکل های گونا گون آماده کرده اند ، مطابق نقشهایی زیبا داخل محیط قرار می دهند. مهمترین نکته ای که در هنگام چیدن قطعه ها باید در نظر گرفت، تماس آنها با یکدیگر است تا بعد از لحیم کاری با یکدیگر اتصال پیدا کنند. در غیر این صورت از هم جدا خواهند شد. پس از این که قطعه ها کاملا در کنار یکدیگر چیده شد، صفحه آهنی را دوباره گرم می کنند تا موم آن آب شده، کار آز آهن جدا شود . آن گاه شی را خیس کرده با مقداری پودر براکس یا پودر نقره مخلوط نموده ، روی کار می ریزند و آن قدر آن را حرارت می دهند تا پودر نقره ذوب شود و قطعه ها به یکدیگر بچسبد . در اثر حرارت دادن ، رنگ نقره کدر می شود و برق خود را از دست می دهد، بنا براین آن را در محلول اسید استریک( جوهر گوگرد) 10 درصد شستشو داده ، پرداخت و براق می کنند  
نقوش رایج در ملیله کاری عبارتند از: دندانه, تابیده, جقه, یا, ریزه جقه, برگ, غنچه, پیچ, پیچک, سه چشمه و یک چشم ملیله. تولیدات ملیله شامل گیره شربت خوری, گلاب پاش, قاب عکس, جاسیگاری, بشقاب, شکلات خوری, شیرینی خوری, زنجیر (که به آن کلافه ای می گویند) گل سینه, گوشواره و قاب عکس است.