رونق تولید ملی | سه‌شنبه، ۳ اردیبهشت ۱۳۹۸

چهارده قرن است ... - نمایش محتوایی اربعین

 

 

چهارده قرن است ...

باز مى ‏گردم به كار خويشتن
گريه نوش و شرمسار خويشتن‏
باز مى ‏گردم ببينم عشق چيست
شيعه ‏تر، شوريده ‏تر در عشق كيست؟
ناگهان هر واژه ‏اى تب مى‏ كند        
يادى از اندوه «زينب» مى‏كند
يال خون آلود اسبى بى‏سوار      
مى ‏وزد بر خاك‏هاى سوگوار
 مى ‏زند بر سينه، مى‏پوشد سياه      
خاك گودال بلند قتلگاه‏
 از نگاه پير و غيرتمند من      
قطره‏ قطره مى‏ چكد لبخند من‏
چشمه‏ چشمه اشك و ماتم مى‏ شوم      
 كربلا در كربلا غم مى‏شوم‏
مى‏ شوم پر از سكوتى ارجمند        
 مى ‏سرايم با زبانى سربلند
 اى «حسين» اى ماه قربانى شده      
 صبح سكرانگيز توفانى شده‏
اى تمام شهر در سوگت سياه        
آب‏هاى نهر در سوگت سياه‏
اى سر خورشيد روى دامنت          
شعله‏ شعله زخم در پيراهنت‏
 اى درختان پيش رويت سر به زير    
 هفت اقيانوس در چشمت اسير
جز تو كس در عاشقى استاد نيست          
تشنه ‏كام هر چه باداباد نيست‏
 جز تو كس فرياد بيدارى نشد      
تشنه ‏ى از خويشتن جارى نشد
غصّه‏ ها پشت مرا خم مى‏كنند      
گريه‏ ها عمر مرا كم مى‏كنند
 آه از آن ساعت كه در آن دشت پير    
 ذو الجناحى بود و زينى سر به زير
 آفتاب از صدر زين افتاد بود      
 آسمان روى زمين افتاده بود
 هيچ كس خورشيد را يارى نكرد    
 هيچ كس از گل طرفدارى نكرد
 جمله‏ ى سرها گريبانى شدند      
  دشمن آن نوح توفانى شدند
آسمان در پيش چشمش سنگ شد           
 بهر ديدارش خدا دلتنگ شد
 تو نه از زنگى، نه از رومى حسين!  
 چارده قرن است مظلومى حسين!


شاعر: محمودرضا اکرامی